سلام

بچه که بودم به تعزیه حسی شبیه عشق داشتم. با اینکه از اشعارشان چیز زیادی دستگیرم نمی شد. اشعار بحرطویل بود و حماسی و من هم کودک.

از قدیم هرساله در دهه ی محرم یک گروه تعزیه خوان می آمدند (هنوز هم می آیند) و در تکیه ی شهر تعزیه اجرا می کردند. در واقع در آنجا تعزیه بخشی از فرهنگ بومی شده است. با گوشت و پوست همه ی مردم عجین است.

آن سالها گروه یک بازیگری داشت که در تعزیه ی امام حسین علیه السلام که بعد از نماز ظهر عاشورا اجرا می شد، نقش شمر را بازی می کرد. چهره ای خشن، صدایی رسا و بم و تسلطی واقعی بر خواندن اشعار بحرطویل. جداً آدم را می ترساند. صدایش عجیب رسا بود. با آن چشم های درشت و ریش مشکی بلند و صورت سبزه و لباس قرمزی که هیکلش را بزرگتر از چیزی که بود نشان می داد. وقتی عربده می زد و رجز می خواند مو بر تن آدم راست می شد.

داستان تعزیه پیش می رفت تا امام غریب بر زمین می افتاد و شمر با خنجری در دست رجز خوان به سویش می رفت. روی سینه اش که می نشست چندین نفر آدم سپید پوش دورشان را می گرفتند و ما دیگر چیزی نمی دیدیم به جز صدای امام و شمر. تا اینکه از بین سپید پوشان کبوتری می پرید و پایان داستان.

آن وقت بود که شمر عربده زنان خودش را روی تخت تکیه به زمین می زد و شروع می کرد به زدن خودش. تنها فرصت بود که چند نفر قوی تر بدوند و خنجر را از دستش بگیرند.

دیگر روضه خوانی ای نبود. همین صحنه که اوی شمر خودش را می زد و گریه می کرد و دیگرانی که سعی در گرفتنش داشتند برای مردم کافی بود. نه مرثیه ای لازم بود نه شعری و نه سینه زنی ای. یاد آوریش هم اشک آدم را در می آورد. کار به جایی می رسید که از کل تکیه صدای گریه و ضجه بود که شنیده می شد. همه. مردم. بچه ها. شیپورچی و طبل زن گروه. بازیگران. مسئولان تکیه. همه. همه